Tego rodzaju problem mam praktycznie od zawsze. Od kiedy pamiętam odczuwam pewnego rodzaju dyskomfort, widząc jak pięknie jest na zewnątrz, jak pogoda dopisuje i jak chętnie ludzie się wtedy socjalizują. Bardzo lubię wiosnę i lato, a to drugie jest moją ulubioną porą roku i raczej nie czuję się fajnie nie korzystając z jego uroków. Ale z moją naturą i problemami dosyć ciężko jest się przemóc, żeby jednak nie spędzać dni w moje ulubione, introwertyczne sposoby, ale jednak wyjść poza swoje granice, strefę komfortu i przyzwyczajenia.

Sama jestem dość skomplikowanym introwertykiem. Są jednak cechy, które łączą nas wszystkich. My introwertycy nie lubimy uczucia, że marnujemy czas. Nie lubimy też, gdy ktoś nasz czas marnuje. Często z tego powodu unikamy wszelkich towarzyskich wydarzeń i okazji. Lubimy spędzać czas w określony dla nas sposób i z takiego sposobu czerpiemy najwięcej energii. Introwertyzm nie jest chorobą ani wadą, ale zawsze warto spogladać trochę poza horyzont. Poniższe pomysły są właśnie taką okazją do rozwoju. Bierzcie i jedzcie, jeśli macie ochotę.

Myślę, że introwertyzm jest główną częścią mojego życia. Niesie blaski, choć czasem i cień na większość jego obszarów. Co najważniejsze - nie jestem w tym osamotniona, ale jestem w tym sama.