Jestem osobą, która od zawsze choruję na to wszystko co w filmach się dzieje, a co trudne do przełożenia na rzeczywistość. Po prostu nie wierzę w życie pozafilmowe. Uważam, że świat powinien być wręcz tak skonstruowany, by można było łatwo i szybko pewne motywy z filmów sobie w życie aplikować. Postacie książkowe mniej uruchamiają moją wyobraźnie, choć pewnie powinno być na odwrót. Film budzi we mnie te pragnienia dużo mocniej, bo jest w nim podane wszystko na tacy. A wiadomo, że nie trzeba się w nim ograniczać i tam wszystko jest możliwe.

z

Smaczny kawałek filmu dający do myślenia zjem ochoczo. Każdą taką perełkę traktuje tak jak dziecko nową zabawkę. Rzadko oglądam proste i zwyczajne filmy. Wcale nie oglądam komedii, filmów romantycznych, okruchów życia, sensacji i hitów kinowych. Największy procent mojego uznania zdobywają jednak horrory i filmy poryte. Im bardziej, tym lepiej.

Jako miłośniczka filmów i wiecznie ubolewająca nad tym, że życie to nie jest film (albo bajka) przygotowałam dla Was listę tańców, od których rosną mentalne jaja (lubię te określenie), a które widziałam w kilku z wielu moich ulubionych filmów. 

z

Ostatnimi tygodniami rekordy popularności i sympatii osiągnął film "Poradnik pozytywnego myślenia" z Bradleyem Cooperem i Jennifer Lawrence w rolach głównych. Nakręcony na podstawie książki Matthew Quicka, oczywiście.

Niewiele osób o książce lub/i filmie nie słyszało, ale ile osób wie tak naprawdę, o co w niej chodzi?

Poza tym, że o pozytywne myślenie, wychodzenie z życiowych dołków, jakieś tam uczucia ?

Według mnie głównym tematem jest ( a na pewno powinno być ) schorzenie głównego bohatera, Pata Solitano - czyli choroba afektywna dwubiegunowa. W końcu to ona jest źródłem głównych wydarzeń i warunkuje zachowania i reakcje Pata. Na nią jest leczony w szpitalu psychiatrycznym, na nią leczy się po zakończeniu hospitalizacji. Przez nią niszczy swoje życie brutalnym pobiciem kochanka żony (choć to żonę powinien stłuc, jak dla mnie) i innymi agresywnymi zachowaniami skierowanymi w stronę otoczenia. Przez nią traci pracę, szacunek współpracowników, lojalność przyjaciół i zaufanie rodziny. Przez nią staje się dziwakiem i wariatem w swojej dzielnicy. Wszystko zniszczone przez chorobę.

A po wyjściu ze szpitala wcale nie jest łatwiej czy inaczej, bo Pat ma zasadniczo gdzieś farmakologię i stworzył sobie własną filozofię, która ma mu pomóc w walce z chorobą. Jest świadomy swojego schorzenia, wie czym ono smakuje i gdzie może go zaprowadzić - jeśli na to pozwoli. Bo choć większość chorych uważa (i pewnie mają ku temu powody), że bez leków ChAD nie sposób kontrolować, to Pat ma na ten temat inne zdanie.

źródło