Nie czekałam na na ten moment z niecierpliwością, ale wczoraj zorientowałam się, że dzisiaj minie rok od kiedy trafiłam do szpitala psychiatrycznego. Postanowiłam zrobić sobie małe podsumowanie i podzielić się z Wami jego efektami. 

Chory na depresję ma zasadniczo w dupie jakiekolwiek działanie. A jak ma się coś w dupie to często bywa tak, że właśnie tym powinniśmy się zająć. Jeśli jesteś w naprawdę bardzo głębokim stadium choroby to na pewno tego nie przeczytasz, w takim stanie przeczytanie nazwiska na domofonie wymaga niesamowitej siły, bo prawdopodobnie bardzo brakuje ci umiejętności koncentrowania się na czymkolwiek, czytaniu zwłaszcza. Ale jeśli to czytasz to możliwe, że jesteś już gotowy na aktywną walkę. Ta którą do tej pory prowadziłeś była najcięższą w twoim życiu, teraz będzie już łatwiej. Jeśli wyjdziesz z depresji to możesz wszystko.

Wiem, że wśród wielu stereotypów dotyczących chorób psychicznych, istnieje także ten, że leki od psychiatry fatalnie działają na ludzki organizm. Najczęściej mówi się, że robią z chorych roślinki, osoby niezdolne do normalnego życia. Stereotypy twierdzą, że wszystko co znajduję się na recepcie od lekarza psychiatry, robi z ludzi zombiaków. Napiszę dzisiaj więc o moich doświadczeniach z różnego rodzaju lekami i udowodnię wam swoim przykładem, że tego rodzaju lekarstwa są w stanie polepszyć, nie pogorszyć stan zdrowia. Sprawdź ze mną, czy leki od psychiatry zrobią z Ciebie zombie.

Myślisz, że nie mamy nic do zaoferowania? Możemy Cię jedynie nauczyć jak leżeć całymi dniami pod kołdrą? Jak wylewać hektolitry łez? Albo ocenić w rankingu sposoby na samobójstwo? Ha, zdziwisz się, bo nie tylko!

z

Ważna rzecz dzisiaj u mnie. Bo dlaczego miałaby być mniej ważna niż cokolwiek innego, co nie? Mam nadzieję, że ktoś z Was się skusi i coś obejrzy, a może udostępnicie dalej. Chciałabym w najbliższym czasie spłodzić kilka takich postów, żeby świadomość się zwiększała i być może proporcjonalnie zwiększy się też tolerancja. Dzisiaj filmy o chorobie afektywnej dwubiegunowej. Co do tytułu posta - Woolf i Cobain się nie wkurwią, bo już się odjebali. Zresztą myślę, że każdy chorujący psychicznie na jakiekolwiek padalstwo uważa za wspaniałe szerzenie świadomości. Zeta-Jones i O'Connor same się przyznają.

z

Nawet pomysłu na wstepną zajawkę nie mam. Piosenkę zapuszczę, pokręcona tak jak obecnie ja.

Skoro obiecywałam po raz któryś, że wrócę to wracam. Bo z moim blogiem, tak jak ze wszystkim w moim życiu, łączy mnie relacja love/hate. I od razu zapodam Wam piękną, cholernie smutną (cholernie) piosenkę. Najpierw proszę przesłuchajcie, może akurat jej klimat spoi się z chociaż  jednym zdaniem ze słowotoku, który Wam zapodam. Albo słuchajcie w trakcie czytania, choć ja tego nie potrafię. Polska nuta, angielski tekst i na odwrót. 

Ostatnimi tygodniami rekordy popularności i sympatii osiągnął film "Poradnik pozytywnego myślenia" z Bradleyem Cooperem i Jennifer Lawrence w rolach głównych. Nakręcony na podstawie książki Matthew Quicka, oczywiście.

Niewiele osób o książce lub/i filmie nie słyszało, ale ile osób wie tak naprawdę, o co w niej chodzi?

Poza tym, że o pozytywne myślenie, wychodzenie z życiowych dołków, jakieś tam uczucia ?

Według mnie głównym tematem jest ( a na pewno powinno być ) schorzenie głównego bohatera, Pata Solitano - czyli choroba afektywna dwubiegunowa. W końcu to ona jest źródłem głównych wydarzeń i warunkuje zachowania i reakcje Pata. Na nią jest leczony w szpitalu psychiatrycznym, na nią leczy się po zakończeniu hospitalizacji. Przez nią niszczy swoje życie brutalnym pobiciem kochanka żony (choć to żonę powinien stłuc, jak dla mnie) i innymi agresywnymi zachowaniami skierowanymi w stronę otoczenia. Przez nią traci pracę, szacunek współpracowników, lojalność przyjaciół i zaufanie rodziny. Przez nią staje się dziwakiem i wariatem w swojej dzielnicy. Wszystko zniszczone przez chorobę.

A po wyjściu ze szpitala wcale nie jest łatwiej czy inaczej, bo Pat ma zasadniczo gdzieś farmakologię i stworzył sobie własną filozofię, która ma mu pomóc w walce z chorobą. Jest świadomy swojego schorzenia, wie czym ono smakuje i gdzie może go zaprowadzić - jeśli na to pozwoli. Bo choć większość chorych uważa (i pewnie mają ku temu powody), że bez leków ChAD nie sposób kontrolować, to Pat ma na ten temat inne zdanie.

źródło