Nie, lekko, ja już być może nawet tyle przeczytałam do tej pory. W każdym razie niewiele mi już brakuje, ale na jakiś czas odpuszczam sobie dalsze starania, bo mam zamiar NIE CZYTAĆ przez najbliższe tygodnie. Po co?

Jak wiecie podjęłam się pewnego wyzwania i jestem w trakcie realizacji kursu na podstawie książki "Droga Artysty" Julie Cameron. Dzisiaj chciałabym Wam opisać swoje wrażenia i pochwalić się efektami po pierwszych dwóch tygodniach. Będzie o Porannych Stronach, o trudnościach z Randkami Artystycznymi i wszystkich pobocznych działaniach, które odczytuję jako efekty kursu.

Siewca obłędu to nazwa interesująco brzmiąca, ale w rzeczywistości nic w tej postawie fajnego nie ma. Jestem pewna, że każdy z Was ma wokół siebie kogoś takiego, kto próbuje Wam wejść w drogę w różnych sytuacjach. 

Jak już wiecie, jakiś czas temu odkryłam Drogę Artysty Julii Cameron i rozpoczęłam w końcu jej trzymiesięczny kurs uwalniania własnej kreatywności. Mam za sobą na razie pierwszy tydzień, bo z powodu rodzinnego wyjazdu do wietrznej Irlandii, musiałam wrzucić na luz i sobie trochę odpuścić. Wczoraj w końcu rozpoczęłam drugi tydzień kursu i dzisiaj chciałabym Wam napisać o jego podstawowych narzędziach.

Niedawno napisałam tekst o perfekcjonizmie w blogowaniu. Okazało się, że nie tylko ja podchodzę do bloga w tak poważny i angażujący sposób i ustalam sobie tak wysokie, często nierealne i zbędne kryteria. Dzisiaj więc chciałam napisać o tym, jak jednak próbuję z tym podejściem "wszystko albo nic" w blogowaniu walczyć, jak radzę sobie z częstą, choć nieproszoną zazdrością o zajebistość blogów innych twórców i jak zachowuję w tym wszystkim umiar, równowagę, ale także kreatywność.

Niewiele jest książek, które naprawdę są w stanie zmienić nasze życie na lepsze lub w ogóle. Wydaje mi się, że często głównym problemem jest po prostu to, że bardzo chętnie czytamy różne poradniki, ale już z wprowadzeniem w życie zawartych w nich porad jest o wiele trudniej. Sama rozpracowuję jakiś patent, który pozwoli mi korzystać w pełni z tego, co wyniosę z czytania tego typu książek. Na razie jednak postanowiłam skupić się na jednej książce, która pozwoli mi na prawdziwą i namacalną zmianę. I jest to "Droga Artysty" Julii Cameron.

Każdy człowiek kieruje się w życiu pewnymi zasadami i jest wierny danym wartościom. Dla każdego co innego jest ważne i ważniejsze od reszty. Na co dzień jednak często zapominamy o tym co ma dla nas największe znaczenie. Dlatego nie zawsze jesteśmy wierni swoim wartościom, bo przy codziennej pracy, wyzwaniach i obowiązkach o nich nie pamiętamy.

Otacza nas bardzo wiele postaci, zachowań i postaw, które godne są naśladowania. Zawsze warto uczyć się od innych i czerpać z ich mądrości i doświadczenia życiowego. Warto więc je modelować.

źródło

Myślę, że w wielu z nas kryją się wielkie, uśpione pokłady kreatywności i złoża pomysłów.

Rzadko niestety mamy okazję, siłę, ochotę, czas, motywację, energię, wiarę na ich realizację. Tłumaczymy się brakiem talentu, umiejętności, a przede wszystkim brakiem sensu.

W życiu każdego człowieka miejsce ma bardzo wiele pozytywnych, przyjemnych i wartych zapamiętania wydarzeń. Tak jak warto utrwalać swoje wspomnienia  " na taśmie " , tak samo warto kolekcjonować piękne chwile w postaci małych rzeczy, które będą nam o nich przypominać. 

Dlatego zachęcam do stworzenia własnego pudełka wspomnień, bo warto celebrować swoje życie i doceniać je takim jakie ono jest.

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam serial dla nastolatek Dziewczyny i miłość , rzeczą w której się zakochałam, były rysunki głównej bohaterki Ellie. Kolorowe, proste, pomysłowe i na dodatek dziewczęce na 200 %. Jej typowy nastoletni pokój był nimi wypełniony po brzegi, rysowała w każdej wolnej chwili, przelewała na kartkę wszystkie swoje radości i smutki. 

Dla mnie ten serial był czymś pięknym, a jednocześnie przez niego odczuwałam pierwsze ukłucia zazdrości o kreatywność i talent plastyczny (którego niestety mi poskąpiono, a przynajmniej tak całe życie uważałam).

Niestety nie znalazłam w sieci żadnych dzieł Ellie, dlatego z przyjemnością odsyłam do sprawdzenia tego serialu.

źródło

źródło

Jessi Arrington czyli dziewczyna-tęcza.

Możemy zaplanować swoje popołudnie, swój dzień, weekend, tydzień, miesiąc. Z końcem każdego roku wiele osób wyznacza sobie cele i planuje następne 12 miesięcy. Wyznaczamy sobie także długoterminowe zadania i postanowienia, na kolejnych 5, 10 czy nawet 20 lat. Możemy także odważnie zaplanować swoje życie i wyznaczyć sobie cele na czas jego trwania.

Ale czy ktoś z Was próbował stworzyć plan na następne 200 lat ? Na taki pomysł wpadł Raghava KK, pełen entuzjazmu, niezwykle kreatywny, indyjski artysta.

źródło